Daar was je dan eindelijk op 23 juli 1990 om 15.43 uur.
Prachtige, zonnige dag maar al had de zon niet geschenen, licht zat, want je vader en ik gaven licht in het donker van blijdschap.
We hadden zoveel kraambezoek in het Westfries Gasthuis waar je werd geboren dat papa en ik je eigenlijk pas goed leerden kennen toen papa je onder begeleiding van de verpleging in bad mocht doen.
Nog steeds een van mijn meest dierbare foto’s.
Je groeide als kool en deed alles volgens het boekje en begon al een beetje te praten tot je rond 18 maanden een paar dagen echt ziek werd.
Duister wat het was en je knapte snel op maar uiteindelijk bleek dat je er een veel slechter gehoor aan had overgehouden.
Je belandde op de Burgemeester de Wildeschool in Schagen waar uiteindelijk werd geconstateerd dat je toch écht wél slecht hoorde ondanks allerlei eerdere onderzoeken, toetsen en testen die anders uitwezen.
Je kreeg daarna heel snel hoorapparaten aangemeten met de waarschuwing dat je er misschien erg veel last van zou krijgen, maar nee hoor!
Vanaf dag 1 gingen je apparaten er ’s morgens als eerste in en ’s avonds als laatste uit.
Tenzij je ons niet wilde horen, dan zette ze ons gewoon UIT en was je met recht Oost-Indisch doof.
Van 2 woordjes achter elkaar kunnen zeggen op je 4e tot de overstap naar het gewone onderwijs op je 7e , je deed het met verve.
En na de Havo door- en afstuderen op de Hogeschool Utrecht, je ging ervoor!
Gelukkig had je inmiddels zowel in de horende als in de slechthorende wereld vrienden en vriendinnen opgedaan met wie je lol trapte tijdens het sporten.
Heel lang handbal en later volleybal (volgens Joppe staat er ook nog een marathon op de “to do lijst”).
Op vakantie naar Spanje ging en barstte van de heimwee, ging interrailen en heimwee echt geen enkele rol speelde.
Je de echtscheiding van je ouders verwerkte door met Wilma servies stuk te gooien, verkering kreeg en het uit raakte, op jezelf ging wonen, een CI kreeg en je daarna opeens 2 banen tegelijk had.
Vanwege de goede baan besloot dan toch maar te verhuizen naar Alkmaar.
Allemaal gedeeld, besproken en beleefd met veel van de mensen die hier op je trouwdag aanwezig zijn.
En toen, tóen was daar ineens KEITH.
Een stralende dochter die me kwam vertellen dat ze de man van haar leven had ontmoet en een overdonderde ik toen diezelfde Keith met een prachtige bos bloemen even langskwam om kennis te maken.
Hij nét zo verliefd op Maartje als zij op hem.
Maar het was natuurlijk helemaal een bekeken zaak toen hij op je verjaardag die jij altijd graag overzichtelijk wil houden, onverstoord te midden van alle familie en vrienden zei dat hij eerst even slingers voor je ging ophangen voor hij een rondje ging kennismaken.
Jij, Maartje op de eerste plaats, geen twijfel mogelijk!
Voor jou even wennen maar ook voor jou gold vanaf dag 1, Keith op de eerste plaats, geen twijfel mogelijk!
De rest is geschiedenis want ik schrijf dit stukje voor jullie trouwdag.
Het wordt natuurlijk een mooie dag, met een prachtig bruidspaar en jullie dochter Stella.
Jullie gaan een gouden tijd met elkaar tegemoet.
Wat mij betreft: geen twijfel mogelijk!
